காமராஜர் ஏன், எப்படி, யாரால் தோற்கடிக்கப்பட்டார்? | 1967 தேர்தலின் முழு வரலாறு

மறுபுறம், சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு காங்கிரஸ் கட்சியின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை திமுக தொடர்ந்து எதிர்க்கத் தொடங்கியது. குறிப்பாக, திமுக தேர்தல் அரசியலில் களமிறங்கிய பிறகு, காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான தனது அரசியல் போராட்டத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. இதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக, 1900-களின் தொடக்கத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியின் உயர்பதவிகளிலும், அரசுப் பணிகளிலும் பிராமணர்களின் பிரதிநிதித்துவம் ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக இருந்தது. இதன் காரணமாக பிற சமூகங்களைச் சேர்ந்த பலருக்கு சமமான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு, மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டனர். மேலும், அக்காலத்தில் சமூகத்தில் நிலவிய தீண்டாமை உள்ளிட்ட சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளை பிராமணர்கள் மிகத் தீவிரமாக பின்பற்றக் கூடிய சமூகமாக இருந்தனர். இதன் விளைவாக, பல சமூகங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் தங்களது சமூக, கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உரிமைகளுக்காக போராட வேண்டிய சூழ்நிலை உருவானது. இந்தச் சமூக மற்றும் அரசியல் சூழலே பின்னாளில் திராவிட இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்கும், அதன் தேர்தல் வெற்றிகளுக்கும் வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தது.

மேலும் படிக்க: தமிழ் தக்கார் உருவானது ஏன்?

காமராஜர் என்ற பெயரைக் கேட்டாலே, நேர்மை எளிமை போன்ற உயர்ந்த பண்புகள்தான் முதலில் நம் நினைவிற்கு வருகின்றன. அதுமட்டுமல்லாமல், அவரது பெயரைக் குறிப்பிட்டவுடன் நினைவிற்கு வரும் மிக முக்கியமான சாதனைகளில் மதிய உணவுத் திட்டமும் ஒன்றாகும். இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் ஏழை, எளிய, வெகு சாதாரண குடும்பங்களைச் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மக்கள் பெரிதும் பயனடைந்தனர். இந்தத் திட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த பிற மாநிலங்களும் இதைப் பின்பற்றி செயல்படுத்தும் அளவிற்கு, இது மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்ற திட்டமாக அமைந்தது. இது போன்ற திட்டங்கள் மட்டுமல்ல, காமராஜர் நிகழ்த்திய சாதனைகளைப் பட்டியலிட்டுக்கொண்டே செல்லலாம்.

தமிழ்நாட்டை ஆட்சி செய்த தலைவர்களில் மிகச் சிறந்த ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராகவும், முதலிடத்தில் வைத்து போற்றப்படுபவராகவும் காமராஜர் திகழ்கிறார். எந்தத் தேர்தல் வந்தாலும், எந்தக் கட்சி பிரச்சாரம் செய்தாலும், "காமராஜர் ஆட்சியைப் போன்ற பொற்கால ஆட்சியை வழங்குவோம்" என்ற வாக்குறுதி தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுவதை நாம் காண முடிகிறது. ஆனால், இவ்வளவு பெருமைக்குச் சொந்தக்காரரான காமராஜரின் அரசியல் வாழ்க்கையின் கடைசி பதினைந்து ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியான தோல்விகளும் சவால்களும் நிறைந்த காலமாகவே அமைந்தன. ஒரு காலத்தில் மக்களின் மனதை வென்ற தலைவருக்கு, பின்னர் அரசியல் களத்தில் என்ன மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன என்பது பலருக்கும் ஆச்சரியமான கேள்வியாக உள்ளது. காமராஜர் ஏன், எப்படி, யாரால் தோற்கடிக்கப்பட்டார் என்பதையும், அதற்குப் பின்னால் இருந்த அரசியல் சூழ்நிலைகளையும் இந்தக் கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

திமுக எழுச்சியும் காங்கிரசுக்கு எதிரான அரசியலும்:

காமராஜர் தேர்தல் தோல்வியைச் சந்திப்பதற்கு முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்றாக திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் எழுச்சியைக் குறிப்பிடலாம். காமராஜருக்கும் திமுகவிற்கும் தனிப்பட்ட முறையில் எந்தவிதமான பகையும் இருந்ததாகக் கூற முடியாது. காமராஜரைப் பொறுத்தவரை, அவர் தீவிரமான காந்தியவாதியும், காங்கிரஸ் கட்சியின் அர்ப்பணிப்புமிக்க தொண்டருமாக இருந்தார். அதனால், காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசியத் தலைமையின் கொள்கைகளையும் முடிவுகளையும் தமிழ்நாட்டில் நடைமுறைப்படுத்திய முக்கியத் தலைவராக அவர் விளங்கினார்.

நீதிக்கட்சியிலிருந்து திராவிடர் கழகம் வரை:

அதே காலகட்டத்தில், காங்கிரஸ் கட்சியின் தமிழகத் தலைவராக இருந்த பெரியார், அரசுப் பணிகளிலும் கல்வியிலும் அனைத்து சமூக மக்களுக்கும் சமமான இடஒதுக்கீடு வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தினார். ஆனால் அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியில் பிராமணர்கள் அதிக அளவில் இருந்ததால் இதை எதிர்த்தனர். இதனால் அவர் கொண்டு வந்த தீர்மானம் தோல்வி அடைந்தது.

இதன் காரணமாக பெரியார் காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து விலகி, சுயமரியாதை இயக்கத்தைத் தொடங்கி சமூகச் சீர்திருத்தப் பணிகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். பின்னர், 1938-ஆம் ஆண்டு பெரியார் நீதிக்கட்சியின் தலைவராக பொறுப்பேற்றார். அதன் தொடர்ச்சியாக, 1944-ஆம் ஆண்டு நீதிக்கட்சி "திராவிடர் கழகம்" எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. இந்த மாற்றங்களே பின்னாளில் திராவிட இயக்கம் அரசியல் ரீதியாக புதிய கட்டத்தை நோக்கி நகர்வதற்கான அடித்தளத்தை அமைத்தன.

பின்னர், பெரியார் தலைமையில் நீதிக்கட்சி, பிராமணரல்லாத பிற சமூக மக்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்காக இடஒதுக்கீட்டை வலியுறுத்தி பல்வேறு போராட்டங்களை முன்னெடுத்தது. 1944-ஆம் ஆண்டு நீதிக்கட்சி, திராவிடர் கழகம் என்ற பெயரில் மறுசீரமைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர், பெரியாருடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக அண்ணாதுரை திராவிடர் கழகத்திலிருந்து விலகி, 1949-ஆம் ஆண்டு திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை (திமுக) தொடங்கினார். அப்போதிலிருந்து திமுக, காங்கிரஸ் கட்சியின் கொள்கைகள் மற்றும் ஆட்சியைத் தீவிரமாக விமர்சிக்கும் அரசியல் இயக்கமாக வளரத் தொடங்கியது. 1957 முதல் திமுக போட்டியிட்ட ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் அதன் வாக்குச் சதவீதமும் மக்கள் ஆதரவும் தொடர்ந்து உயர்ந்தன. அதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான தனது அரசியல் பிரச்சாரத்தை திமுக மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. பிராமணர்களால் நடத்தப்பட்ட காங்கிரஸ் கட்சியை தனது முக்கிய அரசியல் எதிரியாகக் கருதிய திமுக, தமிழகத்தில் அதன் பிரதான முகமாக விளங்கிய காமராஜரையும் கடுமையாக விமர்சிக்கத் தொடங்கியது.

காங்கிரஸ் எதிர்ப்பிலிருந்து காமராஜர் எதிர்ப்புவரை:

தமிழ்நாட்டின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான பல முக்கியமான திட்டங்களையும் தொழில் நிறுவனங்களையும் ஒன்றிய அரசிடமிருந்து பெற்று, அவற்றை மாநிலத்தில் செயல்படுத்துவதில் காமராஜர் முக்கியப் பங்காற்றினார். விவசாயத்தை வளப்படுத்த புதிய அணைகள் கட்டப்பட்டன; இதன் மூலம் பாசன வசதியும் வேளாண் உற்பத்தியும் கணிசமாக உயர்ந்தன.

இந்தக் கருத்துகளைத் தங்களது சமூகச் சீர்திருத்தக் கொள்கைகளின் அடிப்படையாகக் கொண்டு, அயோத்திதாசப் பண்டிதர், நடேச முதலியார், பிட்டி தியாகராய செட்டி, டாக்டர் டி. எம். நாயர் (தரவத் மாதவன் நாயர்) ஆகியோர் தனியாக சமூக முன்னேற்றத்திற்காகப் பணியாற்றினர். பின்னர், நடேச முதலியார், பிட்டி தியாகராய செட்டி மற்றும் டி. எம். நாயர் ஆகியோர் இணைந்து நீதிக்கட்சியை உருவாக்கி வழிநடத்தினர். ஆரம்பக் காலத்தில் சிறப்பாக செயல்பட்ட நீதிக்கட்சி, பின்னர் தலைவர்களுக்கிடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகள் மற்றும் அரசியல் மாற்றங்களால் பலவீனமடைந்து, அடுத்தடுத்த தேர்தல்களில் தோல்வியைச் சந்தித்தது.

காமராஜரின் வளர்ச்சித் திட்டங்கள்:

காமராஜர், காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்தபோதும் தமிழக மக்களின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான பல்வேறு திட்டங்களை ஒப்பீட்டளவில் நடுநிலையான அணுகுமுறையுடன் செயல்படுத்தினார். ஆனால் காமராஜர் பிராமண ஆதிக்கத்திற்கு மறைமுகமாக ஆதரவாக செயல்படுகிறார் என்று திமுக தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் குற்றம்சாட்டியது. இந்தக் குற்றச்சாட்டைத் தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்றாக திமுக தொடர்ந்து முன்வைத்தது. இதன் காரணமாக, காமராஜரின் அரசியல் நிலைப்பாடு குறித்து ஒரு பகுதி மக்களிடையே சந்தேகங்கள் உருவாகின. காந்தியின் கொள்கைகள் மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சியின் மீது காமராஜர் கொண்டிருந்த உறுதியான பற்றை, திமுக தனது அரசியல் விமர்சனங்களின் வாயிலாக வேறு கோணத்தில் மக்களிடம் எடுத்துரைத்தது. இந்த அரசியல் பிரச்சாரங்களும், அக்கால சமூக மற்றும் அரசியல் சூழல்களும் இணைந்து, 1962 மற்றும் குறிப்பாக 1967 தேர்தல்களில் திமுக அதிக எண்ணிக்கையிலான சட்டமன்ற இடங்களை வெல்ல உதவின. இவ்வாறு, காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான அரசியல் விமர்சனத்தை, தமிழகத்தில் அதன் முக்கியத் தலைவராக இருந்த காமராஜரை மையப்படுத்திய தேர்தல் பிரச்சாரமாக மாற்றுவதில் திமுக குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியைப் பெற்றது. ஆனால், காமராஜரின் அரசியல் வீழ்ச்சிக்கு இந்த ஒரு காரணம் மட்டுமே போதுமானதாக இல்லை; அதற்கு தேசிய அரசியலிலும் பல முக்கிய மாற்றங்கள் காரணமாக அமைந்தன.

காமராஜர் செயல்படுத்திய திட்டங்களால் அதிகம் பயனடைந்தவர்கள் ஏழை, எளிய, கல்வி வாய்ப்பின்றி வாழ்ந்த சாதாரண மக்களே ஆவர். கல்வி, தொழில், விவசாயம் உள்ளிட்ட தமிழ்நாட்டின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான முக்கியத் துறைகள் அனைத்திலும் அவர் முழு கவனம் செலுத்தினார். இருந்தபோதிலும், காமராஜர் காங்கிரஸ் கட்சியின் மீது கொண்டிருந்த உறுதியான பற்றை அரசியல் ரீதியாக பயன்படுத்திய திமுக, அவர் பிராமண ஆதிக்கத்திற்கு ஆதரவாக செயல்படுகிறார் என்ற விமர்சனத்தை தொடர்ந்து மக்களிடம் முன்வைத்தது.

ஆனால், காமராஜர் இந்த விமர்சனங்களைப் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தாமல், காங்கிரஸ் கட்சியிலேயே இருந்து ஏழை மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கான பல்வேறு நலத்திட்டங்களை தொடர்ந்து செயல்படுத்தினார். அதன் மூலம் தனது நிர்வாகம் சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினரையும் சமமாகக் கருதுகிறது என்பதை நடைமுறையில் நிரூபிக்க முயன்றார். எனவே, நிர்வாகச் சாதனைகளுக்கும் அரசியல் விமர்சனங்களுக்கும் இடையில் சமநிலையைப் பேண வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்ட இந்தக் காலகட்டம், காமராஜரின் அரசியல் வாழ்க்கையில் மிகவும் இக்கட்டான காலமாக அமைந்தது. இருப்பினும், காமராஜரின் அரசியல் சவால்கள் தமிழக அரசியலால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை; தேசிய அரசியலிலும் ஏற்பட்ட முக்கிய மாற்றங்கள் அவரது எதிர்காலத்தை பெரிதும் பாதித்தன.

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமும் காமராஜரின் தோல்வியும்:

நெய்வேலி பழுப்பு நிலக்கரி நிறுவனம், ஐசிஎஃப் ரயில் பெட்டித் தொழிற்சாலை, ஆவடி கனரக வாகனத் தொழிற்சாலை, பாரத மிகுமின் நிறுவனம் (BHEL), ஹிந்துஸ்தான் புகைப்படப் பொருள் நிறுவனம், சென்னை ஐஐடி, சென்னை எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையம் போன்ற பல முக்கியமான தொழில் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் காமராஜர் ஆட்சிக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டன. இந்தத் திட்டங்கள் தமிழ்நாட்டின் தொழில்மயமாக்கலுக்கும் கல்வி வளர்ச்சிக்கும் நீண்டகால அடித்தளமாக அமைந்தன. இன்றும் அவற்றில் பல நிறுவனங்கள் தமிழகத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கை வகித்து வருகின்றன.

கல்விப் புரட்சியும் அரசியல் விமர்சனமும்:

தமிழ்நாட்டின் கிராமங்கள் தோறும் பள்ளிகள் அமைக்க அரசு நிதியுடன், பல தொழிலதிபர்களிடமிருந்தும் பொதுமக்களிடமிருந்தும் நிதி திரட்டி கல்வி விரிவாக்கத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தார். பள்ளி மாணவர்களுக்காக மதிய உணவுத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி, ஏழை குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகளும் பள்ளிக்குச் சென்று கல்வி கற்கும் சூழலை உருவாக்கினார். இவ்வாறு கல்வித் துறையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி, "கல்விக் கண் திறந்த காமராஜர்" என்ற பெருமையைப் பெற்றிருந்தாலும், மறுபுறம் அவரது அரசியல் நிலைப்பாட்டை திமுக தொடர்ந்து விமர்சித்து, அதன் தாக்கத்தை ஒரு பகுதி மக்களிடையே ஏற்படுத்த முடிந்தது.

நிர்வாக வெற்றியும் அரசியல் சவாலும்:

காமராஜர் தேர்தல் தோல்வியைச் சந்திக்க முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமும் அமைந்தது. சுதந்திரத்திற்கு முன்பே, இந்திய ஒற்றுமைக்காக ஒரே பொதுமொழி இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து காங்கிரஸ் கட்சியின் ஒரு தரப்பில் வலுப்பெற்றது. அதன் அடிப்படையில், ஹிந்தியை இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக முன்னிலைப்படுத்தும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. தமிழகத்தில் இந்தி எதிர்ப்பு இயக்கம் 1920-களிலேயே உருவாகத் தொடங்கி, பின்னர் பல்வேறு காலகட்டங்களில் வலுப்பெற்றது.

1962 தேர்தலுக்குப் பிறகு காமராஜர் மீண்டும் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். அதன் பின்னர் தேசிய அரசியலில் பல முக்கிய மாற்றங்கள் நிகழத் தொடங்கின. காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவர்கள் அரசுப் பதவிகளை விட்டு விலகி, கட்சியை வலுப்படுத்தும் பணிகளில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற யோசனையை காமராஜர் பிரதமர் நேருவிடம் முன்வைத்தார். இந்த யோசனையை நேரு ஏற்றுக்கொண்டார்.

பின்னர் இது "கே-பிளான் (Kamaraj Plan)" என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படையில், காமராஜர் உள்ளிட்ட பல மூத்த காங்கிரஸ் தலைவர்கள் மற்றும் சில மாநில முதலமைச்சர்கள் தங்கள் பதவிகளை ராஜினாமா செய்தனர். அதன் பின்னர் பக்தவச்சலம் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். அதன் பின்னர், ஒன்றிய அரசு அரசியலமைப்பின் ஆட்சி மொழி தொடர்பான விதிகளின்படி ஹிந்தியின் பயன்பாட்டை விரிவுபடுத்தும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. இதனை இந்தி திணிப்பாகக் கருதிய தமிழ் அறிஞர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் தமிழகம் முழுவதும் பல்வேறு தரப்பு மக்களும் தீவிரமான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். தமிழ் மொழியின் முக்கியத்துவம் பாதிக்கப்படும் என்ற அச்சத்தால், ஹிந்தி மற்றும் சமஸ்கிருத ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக மக்கள் காங்கிரஸ் கட்சியை கடுமையாக எதிர்க்கத் தொடங்கினர்.

இந்த அரசியல் சூழ்நிலைக்குப் பின்னர் நடைபெற்ற 1967 தேர்தலில், காமராஜர் விருதுநகர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு தோல்வியடைந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில், காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான மக்கள் அதிருப்தி உச்சத்தை எட்டியிருந்ததால், அதன் தாக்கம் காமராஜரின் தேர்தல் முடிவிலும் பிரதிபலித்தது. பெரும் மக்கள் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, ஒன்றிய அரசு ஆங்கிலத்தின் பயன்பாடு தொடரும் என்று உறுதியளித்து, ஹிந்தி மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக அமல்படுத்தப்படும் என்ற அச்சத்தைத் தணிக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. இதனால், இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் மிகப்பெரிய மக்கள் இயக்க வெற்றிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. இருப்பினும், காமராஜரின் அரசியல் வீழ்ச்சிக்கு இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் மட்டும் காரணமல்ல; காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் ஏற்பட்ட பிளவும் அதன் தாக்கத்தை மேலும் அதிகரித்தது.

1967 தேர்தல் மக்களின் தீர்ப்பு:

காமராஜரை தனிப்பட்ட முறையில் தோற்கடிக்க வேண்டும் என்பதே மக்களின் நோக்கமாக இருந்ததாகக் கூற முடியாது. ஆனால், சமஸ்கிருதம் மற்றும் ஹிந்தி திணிப்புக்கு ஆதரவாக இருப்பதாகக் கருதப்பட்ட காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிராக மக்கள் வாக்களிக்க விரும்பினர். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும், தமிழ் மொழி மற்றும் மாநில உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற உணர்வின் அடிப்படையிலேயே மக்கள் அந்தத் தேர்தல் முடிவை எடுத்ததாக எண்ணத் தோன்றுகிறது.

காமராஜருடன் சேர்த்து, கக்கன் போன்ற நேர்மை, எளிமை மற்றும் மக்கள் சேவைக்குப் பெயர் பெற்ற சில காங்கிரஸ் தலைவர்களும் அந்தத் தேர்தலில் தோல்வியைச் சந்தித்தனர். காமராஜர் தனிப்பட்ட முறையில் இந்தி திணிப்புக்கு ஆதரவாக இல்லை என்று கூறப்பட்டாலும், காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசிய நிலைப்பாட்டைத் தமிழக மக்களிடம் தெளிவாக விளக்கவும், உருவான எதிர்ப்பை அரசியல் ரீதியாக சமாளிக்கவும் அவர் போதுமான அளவில் செயல்படவில்லை என்ற விமர்சனம் முன்வைக்கப்பட்டது. இதனால், காமராஜரின் தனிப்பட்ட நற்பெயருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியின் அரசியல் நிலைப்பாட்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தேர்தல் களத்தில் மறைந்துபோனது.

1967 திமுக பிரச்சாரமும் மக்கள் மனநிலையும்:

காமராஜர் அகில இந்திய காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்தபோதிலும், இந்தி தொடர்பான முக்கிய கொள்கை முடிவுகளில் அவரது கருத்துக்கு எதிர்பார்த்த அளவிலான முக்கியத்துவம் வழங்கப்படவில்லை என்ற விமர்சனம் அக்காலத்தில் எழுந்தது. மேலும், ஹிந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்கும் முயற்சிகள், சனாதன சிந்தனையை ஆதரிக்கும் சில அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல் வட்டாரங்களின் நீண்டகால நோக்கமாக இருப்பதாக திராவிட இயக்கம் வாதிட்டது. இந்தக் கருத்துகளைத் தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் முக்கிய அம்சமாக திமுக மக்களிடம் கொண்டு சென்றது. அந்தப் பிரச்சாரம் மக்கள் மத்தியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, 1967 தேர்தலில் திமுக ஆட்சியைப் பிடிக்க முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக அமைந்தது.

1967 தேர்தலின் போது காமராஜர், திரு. வி. கல்யாணசுந்தரனார் (திரு.வி.க.) மற்றும் ராஜாஜி போன்ற பல தலைவர்கள் இந்தி திணிப்புக்கு எதிராக தங்களது கருத்துகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தாலும், அக்கால அரசியல் சூழ்நிலையில் மக்கள் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிப்பதில் உறுதியாக இருந்தனர். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், ராஜாஜியின் இந்தி தொடர்பான நிலைப்பாடு காலப்போக்கில் மாறியது. ஆரம்ப காலத்தில் அவர் இந்தி கற்பித்தலை ஆதரித்திருந்தாலும், பின்னர் கட்டாய இந்தி திணிப்பை எதிர்த்து கருத்து தெரிவித்தார். இதனால், காமராஜரின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கை விட, காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசிய அரசியல் முடிவுகளே தமிழகத் தேர்தல் அரசியலில் அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

தேசிய அரசியலில் சிக்கிய காமராஜர்:

1967 தேர்தலுக்குப் பிறகு, இந்திரா காந்திக்கும் காமராஜருக்கும் இடையிலான அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்தன. காமராஜரின் ஆலோசனைகளுக்கு முன்புபோல் முக்கியத்துவம் வழங்கப்படவில்லை என்ற விமர்சனமும் அக்காலத்தில் எழுந்தது. இதன் விளைவாக காமராஜருக்கும் இந்திரா காந்திக்கும் இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் தீவிரமடைந்து, இறுதியில் காங்கிரஸ் கட்சி இரு பிரிவுகளாகப் பிளவடைந்தது. அந்தப் பிளவுக்குப் பிறகு, காமராஜர் தலைமையிலான பிரிவு "நிறுவன காங்கிரஸ்” என்று அழைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் நடைபெற்ற 1971 தேர்தலில், காமராஜரும் ராஜாஜியும் இணைந்து தேர்தலைச் சந்தித்தனர். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் காங்கிரஸ் கட்சிக்காக உழைத்த காமராஜர், அதே காங்கிரஸ் கட்சியின் மற்றொரு பிரிவை எதிர்த்து தேர்தலில் போட்டியிட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். மறுபுறம், இந்திரா காந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ், முன்பு தனது முக்கிய அரசியல் எதிரியாக இருந்த திமுகவுடன் கூட்டணி அமைத்து தேர்தலைச் சந்தித்தது.

இந்தக் கட்டுரையின் முழு காணொளியை பார்க்க : மறைக்கப்படும் தமிழ் மொழி வரலாறு

காமராஜரின் புகழும் புதிரான தோல்வியும்:

1950-களில் "மெட்ராஸ் மாநிலம்" என்ற பெயரை "தமிழ்நாடு" என்று மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் பல்வேறு போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. அந்தப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, சங்கரலிங்கனார் நீண்டகால உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு உயிர்த் தியாகம் செய்தார். அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த காமராஜர், "தமிழ்நாடு" என்ற பெயரை உடனடியாக ஏற்கவில்லை என்ற காரணத்தைக் குறிப்பிட்டு, அவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் பாரம்பரிய நிலைப்பாட்டையே ஆதரிக்கிறார் என்றும், பிராமண ஆதிக்கத்திற்கு மறைமுகமாக துணைபோகிறார் என்றும் திமுக தனது தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் விமர்சித்தது. இதுபோன்ற அரசியல் விமர்சனங்கள், காமராஜரின் நிர்வாகச் சாதனைகளை விட அவரது அரசியல் நிலைப்பாடுகளையே மக்கள் மத்தியில் அதிகம் விவாதிக்கச் செய்தன.

அக்கால அரசியல் சூழலைப் பார்க்கும்போது, நிரந்தர நண்பர்களும் நிரந்தர எதிரிகளும் அரசியலில் இல்லை; சூழ்நிலைகளே கூட்டணிகளைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற கருத்தை இந்த நிகழ்வு வெளிப்படுத்துகிறது. என்னுடைய பார்வையில், காமராஜரின் அரசியல் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அவரது முதலமைச்சர் பதவியிலிருந்து விலகிய முடிவு என எண்ணுகிறேன். அவர் முதலமைச்சராக தொடர்ந்திருந்தால் ஹிந்தி திணிப்பை அனுமதிருக்கமாட்டார். அதனை வேறு விதமாக சமாளித்திருப்பார். அதனால் தமிழகத்தில் போராட்டம் நடந்து ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்காது. ஆனால் சனாதனவாதிகளின் மறைமுக ஹிந்தி திணிப்பு என்னும் அரசியல் சூழ்ச்சியில் காமராஜர் சிக்கி கொண்டுவிட்டாரோ என்று எண்ண தோன்றுகிறது.

ஏனென்றால் காமராஜர் ஹிந்தி திணிப்பிற்கு எதிரானவர் அதனால் இவர் இடையூறாக இருப்பார் எனக்கருதி K Plan (kamarajar plan) மூலம் காமராஜரை ராஜினாமா செய்ய வைத்து விட்டனர் என்ற கருத்து வலுப்பெறுகிறது. அகில இந்திய காங்கிரஸ் கட்சி தலைவராக இருந்ததால் கட்சிக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து செயல்பட்டு, அரசியல் வியூகத்தில் சறுக்கி விட்டார் என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. இதனால், காமராஜரின் தோல்வி என்பது ஒரு தனிநபரின் தோல்வியாக அல்ல; தேசிய அரசியல், மொழிக் கொள்கை, கட்சிப் பிளவு மற்றும் தேர்தல் வியூகங்கள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து உருவாக்கிய அரசியல் விளைவாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

அரசியலில் தோற்றாலும் வரலாற்றில் வென்றவர்:

காமராஜர் நேர்மைக்கும் எளிமைக்கும் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த தலைவராக இருந்தபோதிலும், நேருவின் மறைவிற்குப் பிறகு உருவான தேசிய அரசியல் மாற்றங்களையும், ஹிந்தி திணிப்பு போன்ற விடயங்களில் சனாதனவாதிகளின் அரசியலையும் கணிக்க தவறிவிட்டார். மறுபுறம், அண்ணாதுரை தலைமையிலான திமுக, அக்கால சனாதனவாதிகளின் அரசியல் சூழ்நிலையை உணர்ந்து, தமிழர்களின் மொழி உணர்வையும் திறமையாக தேர்தல் பிரச்சாரமாக மாற்றியது. அதனுடன் எம்.ஜி.ஆரின் திரைப்படப் புகழும் இணைந்து, மக்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, 1967ஆம் ஆண்டு முதல் முறையாக ஆட்சியைப் பிடிக்க வழிவகுத்தது.

காமராஜரின் அரசியல் வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் தேர்தல் தோல்விகளால் நிறைந்திருந்தாலும், அவர் தமிழக மக்களுக்கு செய்த சேவையும், கல்வி, விவசாயம், தொழில் வளர்ச்சிக்காக கொண்டு வந்த திட்டங்களும் இன்றளவும் மக்கள் மனதில் அழியாத இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. அதனால்தான், "காமராஜர் போன்ற தலைவர் மீண்டும் வர வேண்டும்" என்ற ஏக்கம் இன்றும் பொதுமக்களிடையே ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அவரது ஆட்சி, தமிழக வரலாற்றில் பொற்கால ஆட்சிகளில் ஒன்றாக என்றும் நினைவுகூரப்படும்.

மக்கள் நலனையும், நேர்மையையும், எளிமையையும் மையமாகக் கொண்ட ஆட்சி மீண்டும் தமிழ்நாட்டில் உருவாக வேண்டும் என்பதே ஒவ்வொரு தமிழரின் விருப்பமாகும். அத்தகைய தலைமை மீண்டும் உருவாகும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இந்தக் கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன். ஒரு தலைவரின் வெற்றி, தோல்வி அல்லது தேர்தல் முடிவுகளால் மட்டுமே அளவிடப்படுவதில்லை. அவர் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களே வரலாற்றில் அவருக்கான உண்மையான இடத்தை நிர்ணயிக்கின்றன.

| © 2026 தமிழ் தக்கார். அனைத்து உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட்டவை.

தனியுரிமைக் கொள்கை